زرغونه

روزنامه‌ نگار سابق و فعال حقوق زنان پنهانی استن

Zarghona

تصویر مربوط به فردی نیست که در این مقاله نقل شده است. اعتبار: آموزش رسانه ای در مورد خشونت مبتنی بر جنسیت توسط زنان سازمان ملل متحد در
CC BY-NC-ND 2.0 آسیا و اقیانوس، با علامت گذاری

زرغونه که نام واقعی او نیست. یک روزنامه نگار و فعال سابق حقوق زنان است. زرغونه از ترس امنیت خود پس از تسلط طالبان، خانه خود را در کابل ترک کرد و در یک روستای دورافتاده مخفی شد.



زرغونه به افغان وتنس می گوید که در ۲۰ سال گذشته، زنان افغانستان تغییرات اجتماعی زیادی را تجربه کرده اند، مانند دسترسی به تحصیل و کار، و حتی برخی از آنها در پست های کلیدی در دولت سابق افغانستان به کار گرفته شده اند.



او می گوید، با این حال، این دیگر مورد نیست. زرغونه به افغان وتنس گفت: از زمانی که امارت طالبان به زور به قدرت رسید، زنان در وضعیت مبهم، پیچیده و ترسناکی زندگی می کنند.



طالبان در ۱۵ اگست ۲۰۲۱ وارد کابل شدند و تنها دو روز بعد، مبارزان زن برای حقوق و آزادی های خود تظاهرات کردند. در طول اولین دوره قدرت طالبان بین سالهای ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۱، این گروه محدودیتهای شدیدی را بر زنان و دختران اعمال کرد. زنان نمیتوانستند بدون سرپرست مرد از خانه خارج شوند، دختران بعد از کلاس هفتم نمیتوانستند به مکتب بروند و زنان باید برقع آبی را که در افغانستان به نام چادری معروف است بپوشند.


طالبان ادعا کرده اند که این بار معتدل تر خواهند بود، اما از زمان بازگشت به قدرت در حالی که صراحتاً زنان را از کار منع نکرده اند، به حذف زنان از محل کار به غیر از برخی از کارکنان ضروری مانند پرستاران، ادامه داده اند.



زرغونه به افغان وتنس گفت: وقتی پس از تسلط طالبان به سر کار برگشتم، طالبان به من گفتند که اجازه ندارم وارد شوم مگر اینکه فرمانی از سوی رهبری طالبان وجود داشته باشد. ما دیگر حقوق نداریم. بسیاری از دوستان روزنامه نگار زرغونه نیز شغل خود را از دست داده اند. فاطمه فیضی، خبرنگار سابق نیویورک تایمز از افغانستان در توییتی نوشت که ۹۷۹ زن قبل از تسلط طالبان به عنوان روزنامه نگار کار می کردند، اما بیش از ۷۵ درصد شغل خود را از دست داده اند.



فعالان حقوق زنان با وجود شبه ممنوعیت تظاهرات به اعتراضات خود ادامه داده اند.



زرغونه می‌گوید: فقط به خاطر غذا، کار و آزادی بود که زنان اعتراض کردند، شکم‌ هایشان خالی بود، جیب ‌هایشان خالی بود و آزادی شان از دستشان گرفته شد.


با این حال، پس از بازداشت چند فعال زن برجسته اخیرا، فعالان و سازمان ها همچنان در هراس هستند. زرغونه می گوید: اکنون هیچ فعال حقوق بشر در امان نیست.



زرغونه مدعی است که او نیز در تظاهرات اخیر زور را تجربه کرده است. من هم کتک خوردم و تلیفون را گرفتند. به چه حقی گوشی من را می گیرند؟ گوشیم را گذاشتم و از دستشان فرار کردم.



او به افغان وتنس می گوید که طالبان او را جستجو کردند. زمانی که خانه او را پیدا کردند، او قبلاً فرار کرده بود، بنابراین برادر و پدرش را به جای آن بازداشت کردند. او می گوید که خانواده اش پس از ضرب و شتم و بازجویی از پدرش به طالبان گفته اند که زرغونه افغانستان را ترک کرده است.



ذبیح الله مجاهد، سخنگوی طالبان اخیراً به خبرگزاری فرانسه گفت که مقامات حق دستگیری و بازداشت ناراضیان یا کسانی که قانون را نقض می کنند دارند، اگرچه مقامات واقعی طالبان نیز انتقام های هدفمند را رد کرده اند و ادعا میکنند که گزارش های خشونت و ناپدید شدن مورد بررسی قرار خواهند گرفت.


افغان وتنس اخیرا با فعالان زن صحبت کرد که ادعا کردند طالبان به بازداشت شدگان دستور داده است که با رسانه ها صحبت نکنند. یکی از فعالان زن به افغان وتنس گفت که باید محل نگهداری و سیم کارت خود را تغییر دهد زیرا پیام های تهدید آمیزی از شماره های ناشناس دریافت کرده است.



زرغونه مانند بسیاری از زنان مبارز در کشور، هنوز در افغانستان است، اما تا زمانی که راهی برای خروج پیدا کند، مخفیانه زندگی می کند.



تنها چند نفر تخلیه شدند، اما بسیاری از فعالان، خبرنگاران و مدافعان حقوق بشر هنوز در دام هستند و توسط طالبان یک به یک شکار می شوند. کجا باید برویم؟ زرغونه نا امیدانه می گوید: تاکنون هیچکس به من کمک نکرده است و من کسی را ندارم که به من کمک کند تا از کشور خارج شوم تا بتوانم احساس امنیت کنم.



گزارش شده توسط: افغان وتنس.

Interview with Afghan Witness

Source: