سکینه

صاحب یک شرکت صنایع دستی زنانه، چالش‌هایی را که با آن مواجه است به اشتراک میگذارد

Sakeena

تصویر مربوط به فردی نیست که در این مقاله ذکر شده است

سکینه، که نام واقعی او نیست، یک صاحب تجارت برنده جایزه از شهر جلال آباد، مرکز ولایت ننگرهار است. او یک شرکت صنایع دستی زنانه را اداره می کند که در آن زنان لباس های دست سازی سنتی افغانی، روجایی و بالشت تولید می کنند. شرکت او از چهار بخش اصلی تشکیل شده است: خیاطی، برش، طراحی و بسته بندی.



سکینه در مصاحبه ای با افغان وتنس، در مورد موانعی که از سال ۲۰۰۹ برای ایجاد کسب و کار خود غلبه کرده است صحبت می کند. او می ‌گوید: سیزده سال طول کشید و با چالش‌هایی زیادی رسیدم تا به این مرحله در حرفه ‌ام برسم. من از صفر شروع کردم و به تدریج با بازاریابی و مدیریت یک شرکت تجاری آشنا شدم.



با هر حال، از زمان تسلط طالبان، تجارت سکینه دچار رکود شده است. او می‌گوید که همه ‌گیری کووید-۱۹ و سپس فروپاشی دولت سابق به شدت به مشاغل ضربه زده است. سکینه مجبور شد نیروی کار خود را که همگی زن بودند از ۱۰۰ کارمند به ۴۰ نفر کاهش دهد.



مشکلات اقتصادی و فقر از زمان تسلط طالبان توسط طالبان رایج شده است و قیمت مواد غذایی و مایحتاج اولیه به شدت افزایش یافته است. او می افزاید که در جلال آباد، قیمت مواد غذایی دو برابر قیمت در کابل است.


سکینه به افغان وتنس در مورد کارمندان و شاگردان سابقش می گوید که هر روز با او تماس می گیرند و درخواست کار می کنند. او میگوید: بیشتر خانواده ‌هایی که اعضای مردشان در ارتش پولیس، خدمات ملکی و سیستم قضایی سابق بوده‌ اند شغل خود را از دست داده ‌اند. خرج کردن. سکینه به افغان وتنس گفت که سرمایه اندکی را که در اختیار دارد برای ادامه تجارتش خرج کرده است.



سکینه میگوید که در کنار عمیق ‌تر شدن بحران اقتصادی، محدودیت ‌های طالبان بر زنان نیز بر توانایی او و دیگر زنان تاجر برای کار تأثیر گذاشته است. او با اشاره به مقرراتی که از سوی این اداره صادر شده است، میگوید: دولت قبلی هیچ مشکلی در مورد لباس زنان و نحوه سفر آنها نداشت، اما طالبان به ما در ماه دیسمبر اطلاع داده ‌اند که در مسافتی بیش از ۷۲ کیلومتر با ید یک مرد همراه باشیم.



او می افزاید: من اغلب مجبورم به ولایت لغمان سفر کنم زیرا بیشتر کارمندانم در آنجا مستقر هستند، اما اکنون مجبورم هر زمان که سفر می کنم یکی از پسرانم را با خود ببرم. روز تا بتواند به محل کارش سفر کند. او به افغان وتنس میگوید که بیم آن میرود که این امر بر حضور پسرانش در مدرسه و تحصیلات کلی تأثیر منفی بگذارد.



نگرانی اصلی دیگر سکینه امنیت است. اگرچه او می گوید که میزان جنایات ارتکابی توسط بازیگران غیردولتی پس از تسلط طالبان کاهش یافته است، او می گوید که به عنوان یک زن فعال و برجسته در جامعه خود، از مقامات طالبان می ترسد.



او می گوید: رژیم زنانی مثل من را دوست ندارد. به گفته طالبان زنان فقط خانه دار هستند.


سکینه در مورد آرزوهایش برای آینده پاسخ میدهد که احساس میکند هیچ آرزویی ندارد: من در ناامیدی زندگی میکنم و آینده ما تاریک به نظر می رسد. من قبلاً یک سخنران انگیزشی بودم و همیشه انگیزه سایر زنان را داشتم که برای رسیدن به هدف تلاش کنند. سطح موفقیتی که در زندگی به دست آورده ام، اما امروزه هیچ کلمه ای برای تشویق آنها ندارم. کار گرانم نزد من می آیند و عاجزانه درخواست کار می کنند، اما من آنها را با دست برهنه برمی گردم.



سکینه در پایان گفتگو می گوید که امیدوار است جامعه جهانی و دیاسپورای افغانستان به مردم افغانستان کمک کنند و فراموش نشوند.


https://www.flickr.com/photos/44825691@N08/6770654811 لینک تصویر:

گرفته شده توسط ناتو روزنیز ماموریت-افغانستان، با علامت CC BY-SA 2.0.


منبع: مصاحبه با افغان وتنس

Interview by Afghan Witness

Source: