ramin-labisheh-RznGbD7VAg8-unsplash.jpg

زنان آسیب‌ پذیرتر از همیشه. بسته شدن خانه‌ هایی امن در افغانستان

با تعطیلی اکثر پناهگاه های زنان در سراسر کشور، بازماندگان خشونت جنسی. و کارمندان سابق جایی برای بازگشت ندارند


CC BY-NC-ND 2.0. زنان در بگرام، افغانستان توسط عکس سازمان ملل با

مشخص شده است.


سالها طول کشید تا خانه‌ هایی امن زنان در افغانستان باز شوند، اما با پیشروی طالبان در ماه اگست گذشته، روزها طول کشید تا آنها بسته شوند. به گفته دیده ‌بان حقوق بشر، در ماه‌ های اخیر، طالبان به‌ طور سیستماتیک پناهگاهی زنان و دخترانی را که از شرکایی خشونت ‌آمیز و متجاوز فرار می‌کنند، بسته‌ اند.



در حالی که سرپناه‌ها قبل از ظهور مجدد این گروه با مشکل مواجه بودند، خدماتی که وجود داشت، چراغ امیدی برای زنان و دخترانی بود که از خشونت جنسیتی در افغانستان فرار میکردند، کشوری که از هر ۱۰ زن ۹ نفر در طول زندگی خود حداقل یک نوع خشونت از شریک جنسی را تجربه میکردند.


افغان وتنس با کارمندان سابق چندین پناهگاهی زنان صحبت کرد و گفت که بازماندگان مجبور شده‌ اند به خانه‌ هایی که ابتدا از آن فرار کرده‌ اند بازگردند یا جایی برای رفتن ندارند. علیرغم تلاش های متعدد، افغان وتنس به دلیل نگرانی در مورد امنیت آنها نتوانستند با خود بازماندگان صحبت کنند. افغان وتنس اسامی و هویت هر مصاحبه شونده ای که در این مقاله دخیل بوده اند را نیز محرمانه نگاه داشته است.


قبل از طالبان


اطلاعات محدودی در مورد تعداد دقیق پناهگاه های زنان در افغانستان قبل از بازگشت طالبان وجود دارد، اما بزرگترین شبکه خدمات حفاظت از زنان توسط زنان برای زنان افغان اداره می شد و شامل ۳۲ خانه امن، مرکز راهنمایی خانواده و خانه های کودکان در ۱۴ سال بود. استان ها همچنین خانه‌ های امنی وجود داشت که توسط تعداد کمی از سازمان ‌های دیگر اداره میشد و بودجه بیشتر آنها بین وزارت امور خارجه ایالات متحده و سازمان ملل متحد سازمان ملل تقسیم میشد.



وزارت امور خارجه ایالات متحده قبلاً تخمین زده بود که سالانه ۲۰۰۰ زن و دختر عمدتاً در کابل از این پناهگاه ها استفاده میکنند که بسیاری از آنها از دفاتر استانی و مرکزی وزارت امور زنان و کمیسیون حقوق بشر و همچنین از پناهگاه ها به این سیستم ارجاع داده میشوند. ، شفاخانه ها و پاسگاه های پولیس در سراسر افغانستان.



به گفته ارائه دهندگان خدماتی که عفو بین الملل با آنها مصاحبه کرده است، رایج ترین موارد خشونت مبتنی بر جنسیت که توسط کاربران خدمات تجربه میشود شامل ضرب و شتم، تجاوز جنسی، سایر اشکال خشونت فیزیکی و جنسی و ازدواج اجباری است که بازماندگان اغلب به درمان فوری پزشکی نیاز دارند.



در حالی که این سیستم بسیار عالی بود مصاحبه شوندگان به افغان وتنس گفتند که قبل از تسلط طالبان، بودجه برای سرپناه ها کاهش یافته بود خدمات هر ساله به هزاران زن خدمت میکرد، با بازماندگان خشونت جنسیتی که می توانستند به دنبال پناهندگی و کمک های قانونی باشند، و همچنین دسترسی به فرصت های تحصیلی و کاری.


زنان به خانه های متجاوزان بازگردانده شدند



با آغاز پیشروی سریع نیروهای طالبان در سراسر افغانستان در تابستان گذشته، سازمان های زنان نفس خود را حبس کردند. مدیران پناهگاه های زنان به رسانه ها گفته اند که در هفته های قبل از تصرف کابل، جنگجویان طالبان برخی از پناهگاه ها را خراب کرده و تصرف کرده اند.



سازمان ‌های زنان همچنین نگران امواج آزادی زندانیان با پیشروی طالبان در سراسر کشور بودند. نگرانی اصلی آنها مردانی بودند که تحت قوانین حمایت از زنان که با حمایت غرب وضع شده بودند، زندانی شده بودند - زندانیان سابقی که اکنون نه تنها از بازماندگان، بلکه از مدیران انبارها، وکلا و مشاوری که به آنها کمک کرده بودند انتقام بگیرند. یکی از مصاحبه شوندگان که در یک خانه امن کار می کرد به افغانستان گفت که چگونه آنقدر ترسیده بود که به آدرس یکی از بستگانش نقل مکان کرد، اسناد مربوط به کار خود را از بین برد و اکنون به ندرت خانه را ترک می کند. او می‌گوید: به سختی بیرون میروم، و اگر بیرون بیایم، کاملاً خودم را میپوشانیم.



به گفته یکی از مدیران سابق یک پناهگاه زنان، در هفته ‌ها و روزهای قبل از تسلط طالبان، خانه‌ های امن و دفاتر "به سرعت بسته و بسته شدند" و برخی احساس میکردند که چارهای جز فرستادن عجولانه برخی از زنان به آنجا ندارند. خانواده های بدسرپرست آنها او به افغان وتنس گفت: سرپناه‌ها حتی نمی ‌توانستند ضمانت نامه‌ هایی را از خانواده‌ های زنان دریافت کنند. او افزود که زنانی که هیچ خانواده ای برای بازگشت ندارند، به حال خود رها شده اند و برخی از پناهگاه ها می خواهند که آنها را آزاد کنند زیرا می ترسند که اگر بمانند، "طالبان آنها را خواهند کشت.



زنان افغانی وتنس که با آنها مصاحبه شد، گفتند که برخی از کاربران خدمات به زندان های زنانه منتقل شده اند، برخی به خانواده های بدسرپرست بازگردانده شده اند، و برخی دیگر نمی توانند مورد بررسی قرار گیرند. تقریباً همه مصاحبه شوندگان گفتند که دیگر نمیتوانند با بازماندگان و ساکنان سابق خانه های امن ارتباط برقرار کنند.



یکی از مصاحبه شوندگان به افغان وتنس گفت که در حالی که بیشتر پناهگاه های زنان بسته شده اند، برخی از سازمان های کمتر شناخته شده هنوز مخفیانه کار می کنند اما نمی توانند افراد تازه وارد را بپذیرند. وی افزود که برخی از خانه ‌های انتقالی زنان - که زنانی را که اخیراً از زندان آزاد شده‌اند در خود جای می‌دهند - باز مانده‌ اند، اما ممکن است به دلیل تهدیدهای طالبان و کمبود بودجه و حمایت مجبور به تعطیلی شوند. یکی دیگر از مصاحبه شوندگان افغان وتنس صحبت کرد تا در مورد این ادعا که برخی از خانه ها و پناهگاه های انتقالی هنوز فعال هستند، تردید ایجاد کند.


من در موقعیتی نبودم که بتوانم به او کمک کنم



بسیاری از کارمندان سابق پناهگاه‌ های زنان احساس می‌کنند دست ‌هایشان در شرایط کنونی بسته است. یکی از مدیران سابق یک پناهگاه برجسته زنان به شاهد افغان گفت که از یک دختر ۱۹ ساله شنیده است که به او گفته است که مجبور شده با یک مرد ۷۰ ساله ازدواج کند و از بغلان به کابل گریخته است.


من به دختر گفتم متأسفانه من در موقعیتی نیستم که بتوانم به او کمک کنم و هیچ مکان امنی هم برای نگهداری او نداریم. من به او توصیه کردم که به خانه یکی از بستگانش برود و سعی کند از طریق بزرگان منطقه مشکل را حل کند. بعداً فهمیدم که شوهر و برادر شوهر دختر به همراه دو جنگجوی طالبان به خانه یکی از بستگان دختر آمده و او را با شرارت به بغلان برگردانده اند. همسایه صدای جیغ های او را می شنید و یکی واسطه شد و از مردان خواست که او را کتک نزنند و او را با آرامش ببرند.


در ماه دیسمبر، طالبان اعلام کرد که ازدواج اجباری زنان را در افغانستان ممنوع میکند، اما آداب و رسومی مانند ازدواج اجباری و قتل ‌های ناموسی مدتها قبل از طالبان بوده است، و فروش دختران برای پرداخت بدهی های خانواده در سراسر کشور حتی در زمان دولت سابق انجام میشد. که چنین اعمالی را غیرقانونی کرده بود. مؤسسات خیریه از این بیم دارند که وضعیت رو به کاهش اقتصادی، همراه با بحران کووید-19 و بدترین خشکسالی در چند دهه اخیر، خانواده ها را مجبور کرده است که تصمیمات ناامید کننده تری مانند فروش دختران خود که برخی از آنها ۲۰ روزه هستند بگیرند تا بتوانند این کار را انجام دهند. خوردن



برای بازماندگان خشونت جنسیتی در افغانستان، نه تنها دسترسی به سرپناه، امنیت و حمایت را از دست داده ‌اند، بلکه از سیستمهای حمایتی که قبلاً وجود داشت نیز قطع شده‌اند. یکی از مصاحبه شوندگان، که سازمانی را رهبری می کرد که به طور خاص بر دسترسی زنان به عدالت متمرکز بود، به افغان وتنس گفت که وضعیت پناهگاه های زنان با حذف چندین نهاد که قبلاً برای حمایت از حقوق زنان کار می کردند، مانند وزارت امور زنان، بدتر شده است. وزارت تبلیغ و پیشگیری از منکر، که مسئول اجرای تفسیر سختگیرانه طالبان از قوانین شریعت است، که شامل محدودیت های اخیر بر تحصیل زنان، آزادی حرکت و دسترسی به کار است، جایگزین شده است.


در ماه نومبر، طالبان انجمن مستقل وکلایي افغانستان ایبه را در اختیار گرفت و یک دستورالعمل کابینه طالبان، اختیارات ایبه را برای صدور مجوز برای وکلا سلب کرد و به دارندگان مجوز قبلی دستور داد تا دوباره به وزارت عدلیه مراجعه کنند. مصاحبه شونده افزود که این اقدام به طور نامتناسبی دسترسی زنان به عدالت را محدود خواهد کرد. او می گوید که در حالی که دسترسی به خدمات زنان محدود شده است، نیاز به آنها بیشتر از همیشه است: با رکود اقتصادی و بحران انسانی در کشور، زنان افغان بیش از هر زمان دیگری در برابر خشونت خانگی آسیب پذیر هستند. اما در حال حاضر هیچ سازمانی در کشور وجود ندارد که به چنین مواردی رسیدگی کند.



من در ترس و عدم اطمینان زندگی می کنم



به گفته یکی از کارمندان سابق یک سازمان بین المللی زنان، برخی از ساکنان سابق این پناهگاه ها از کشور تخلیه شده اند و در حال حاضر در کشورهای همسایه به سر می برند و به همراه کارمندان این سازمان منتظر سفر به آلمان هستند. او به افغان وتنس گفت: زنانی که خانواده نداشتند مخفیانه به خانه های کارمندان برده می شدند و مدتی در آنجا پنهان می شدند. پس از مدتی، همراه با کارمندان، همگی به یکی از کشورهای همسایه منتقل شدند و دولت آلمان درخواست ویزای آنها را پذیرفت.



اگرچه برخی از کارمندان و کاربران خدمات تخلیه شده و یا به کشورهای همسایه گریخته اند، بسیاری از آنها نتوانستند افغانستان را ترک کنند و در مخفی مانده اند. یک زن افغان وتنس با او صحبت کرده بود که قبلاً در یک پناهگاه زنان کار می کرد و مسئول نظارت بر خانه ها در ولایات کونړ، فاریاب و کندوز بود. او به افغان وتنس گفت که در ماه اگست گذشته برخی از همکارانش که در سمت های اداری کار می کردند از کشور تخلیه شدند، اما او به رغم ماهیت پرخطر کارش رها شد.



کارمندان سابق کی افغان وتنس با آنها صحبت کردند گفتند که آنها تهدید شده اند و در هفت ماه گذشته چندین بار شماره تماس و محل نگهداری خود را تغییر داده اند. یکی انها به افغان وتنس گفت: من در ترس و عدم اطمینان زندگی میکنم. من دائماً فکر می کنم که طالبان ممکن است وارد خانه من شوند، مرا بکشند یا ببرند.


گزارش شده توسط: افغان وتنس.

9 Mar 2022

AW Reporter:

Afghan Witness

9 Mar 2022